TH:
Op zich TH, ik haat het niet, vindt het niet vreselijk. Vindt sommige liedjes leuk. Maar noem me please geen fan. Ben ik niet. Ben fan van niemand. Okejj, ik vind P!nk goed. Weetje, zij is gewoon de enige non-R&B-huppelkut met ballen. Jah ^^.
Maar goed om terug te komen op TH (btw, Tokio hotel) I love it <3. Not Th maar dat forum 0_o. Echt waar de verhalen daar. Ook van mijzelf *kucht* jah. Ik ben gewoon geweldig. En iedereen raakt daar verslaafd aan. Vraag maar aan Francine. Iedergeval. Dat forum, het is nu mijn startpagina. Omdat ik op die site toch het meeste zit. Nog een pluspunt, het kost geen geld. ^^ Jah gaat een stuk aantrekkelijker klinken he? Iedergeval ik post hier een verhaaltje van me. Een stand alone. Het is nogal vaag. En let vooral niet op de naam. Ik moet het namelijk een beetje met tokio hotel te maken laten doen. Iedergeval de bassist heet Georg. Denk nou niet dat ik hem leuk vindt. Als je wilt weten wie ik leuk vindt? Check dan op google: Tom Kaulitz. ^^ Geil, dreadlocks, lippiercing. Geen twijfel mogelijk. *kwijlt* O ja wil je zijn tweelingbroer zien? Bill Kaulitz. Nou iedergeval tada hier heb je mijn verhaaltje (A):
Jij in jouw wereld, ik in de mijne.
Een kus, een kus alleen. Bevrijd mij dan. Zo onbereikbaar,
en toch dichtbij. De tranen lopen over mijn wangen. Ik geef
een kus. Mijn hand glijdt nogmaals over het onbereikbare.
Ooit dichtbij. Kon ik je aanraken, voelen, kussen. Ik wist
het niet. Ik leefde in een roze wolk. Een dag alleen. Je nam
alleen, gaf niets. Een leeg gevoel, je nam mijn blijde emotie’s
mee. Mee met de wind. Ik wist niet wat je met me deed.
Ik leefde in een roze wolk.
Onbereikbaar, een kus. Een kus op het papier. Jouw gezicht,
met een eeuwige glimlach. Nooit gaat die verloren. Ik haal
jouw van de wand. Alles, je plectrum die je ooit naar me
gegooid had. Met een knipoog erbij. Toen, toen leefde ik in
een roze wolk. Nu niet meer. Alles is grijs, wit en zwart. Ik leef
in mijn wereld. Jij in de jouwe, nog steeds onbereikbaar. Jij je
leeft nog, in mijn wereld.
Mijn telefoonnummer, verloren. Waarschijnlijk ligt het onder
een laag stof. Ondertussen een gelig papiertje. Wat ooit zo wit
was als jou tanden. Of bij de andere honderden papiertjes, strings
en wanhopige briefjes.De dagen gaan voorbij, te langzaam voor
mijn gevoel. Ik leef in een waas. Eten, school en eten. Zo gaat dat
elke dag. Zaterdag en zondag, huil ik mijzelf in slaap.
En vandaag, een maand geleden. Over een minuut, precies.
Toen verliet je mij. Met je laatste woorden. Tot later. En nog
steeds, ook al waren de woorden niet waar. Kan ik je niet
vergeten en ik vergeef je het. De poster valt uit mijn hand.
Mijn laatste traan om jou, valt neer. Verdwaalt op jouw mond.
Georg, wat heb je gedaan?
Moewhaha, laat een berichtje achter! |